Ondersteuning: Heeft elke leerling met een “diagnose” automatisch recht op ondersteuning vanuit een ondersteuningsnetwerk?

Neen. De onderwijsbehoeften zijn het uitgangspunt… (zie ook vraag 4)

  • Een stoornis of beperking op zich kan nooit bepalend en voldoende zijn voor het toekennen van ondersteuning. Het beleid streeft er zelfs naar om het belang van medische diagnoses in de besluitvorming rond ondersteuning vanuit het ondersteuningsmodel te verminderen.
  • Er moet altijd gezocht worden naar een goede afstemming tussen de onderwijsbehoeften van de leerling en het aanbod dat de school kan realiseren.
  • Er kan geen ondersteuning opgestart worden zonder onderzoek naar onderwijsbehoeften! Bij diagnose door deskundigen buiten het CLB moet nog steeds een analyse van de onderwijsbehoeften gebeuren om na te gaan of ondersteuning al dan niet aangewezen is. Ook als medische verslagen aangeven dat de leerling een ernstig fysiek probleem heeft, moet het CLB afwegen of ondersteuning wel een antwoord op de onderwijsbehoeften van de leerling is en zo ja, hoe zwaar de medische problematiek daarin moet worden ingeschat.
  • Bij een vraag voor ondersteuning moet ook het toekomstperspectief mee in rekening gebracht worden.
  • Ondersteuning vanuit het ondersteuningsmodel is complementair en aansluitend op het klasgebeuren; die begeleiding kan dus geen vervanging zijn voor therapie, maar het is ook geen bijles. Compenserende of dispenserende maatregelen die al werden toegepast dienen behouden te blijven: Ondersteuning is niet bedoeld om die maatregelen te vervangen.